Wat we misschien van het ongeluk met de Stint kunnen leren

stint, elekrische bolderwagen
Leuke kindjes in een elektrische bolderwagen met wapperende haartjes, blije gezichtjes en een leidster staand aan het stuur. Dat is wat ik van de Stint wist tot het vreselijke ongeluk in Oss. Met mijn interesse voor kinderwagens en kindervervoer ben ik wat gaan opzoeken. De Stint is een beetje een kruising tussen een bolderkar, bakfiets en een Segway en is ontworpen voor het vervoer van kinderen van school naar de kinderopvang (BSO). Voor deze korte ritjes werden voorheen busjes ingezet. Twee vindingrijke Nederlanders: Edwin Renzen en Peter Noorlander ontwikkelden samen de Stint, geschikt voor 6 tot 8 kinderen met een toegestane elektrische ondersteuning van 250 Watt, maximaal zo’n 17 kilometer per uur. Renzen geeft aan dat de Stint juist is ontworpen om het vervoer van kinderen veiliger te maken. Hij wilde juist een oplossing bedenken voor het dure vervoer van busjes die vaak tot drukke en onoverzichtelijke situaties bij de scholen zorgen. Een mooi ontwerp en een mooie gedachte. Maar na een vreselijk ongeval in Oss waarbij een kinderopvangleidster met vijf kinderen in deze elektrische bolderkar tegen een trein reed waarna vier kinderen zijn overleden en een vijfde kind en leidster zwaargewond raakten, ligt de Stint onder vuur.

Bijzondere bromfiets

De Stint is goedgekeurd door de Rijksdienst Wegverkeer en de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid en werd ingedeeld in de categorie ‘bijzondere bromfiets’ door de minister van Infrastructuur en Milieu. Inmiddels rijden er bijna 3000 Stints in Nederland rond. Ondanks het streven de Stint zo veilig mogelijk te maken en eenvoudig door een leidster kan worden bestuurd, heeft dit noodlottige ongeval plaatsgevonden. Hoe is dat mogelijk? Er loopt momenteel een onderzoek en dat is hard nodig, tot de uitslag bekend is, laten veel kinderopvangcentra dit vervoermiddel liever op stal staan. De leidster heeft geroepen dat ze niet meer kon remmen. Lag het aan het remmechanisme? Heeft het te maken met de elektromagnetische straling van de spoorweginstallatie? Er zijn namelijk meer storingsmeldingen geweest als het vervoermiddel in de buurt van een spoorweg kwam. Eén ding is duidelijk: ze had er geen controle meer over en dat is ronduit beangstigend.

Heupgordel versus vijfpuntsharnas, geen helm

Wat mij verder opviel is dat kinderen in een elektrische bolderwagen op een bankje in een open kuip zitten, zonder helm met een enkel heupgordeltje. Even ter vergelijk: kinderen in een kinderwagen (wandelloopsnelheid 5 km per uur) zitten in een vijfpuntsharnas. Deze kinderen zijn dan wel jonger, maar het is toch een groot verschil. Niet dat dit had kunnen helpen bij dit gruwelijke treinongeluk, maar misschien wel als er op een kruispunt wat gebeurt. En als de Stint valt in de categorie bromfiets, waarom is het gebruik van een helm dan niet verplicht? Zijn er botsproeven bekend? Misschien is het een goed idee om wat voor- en zijwaartse botsproeven te doen met verschillende snelheden om te kijken wat er verbeterd kan worden. Het gaat tenslotte om de levens van jonge kinderen!

Wel of niet vertrouwen op elektrische vervoermiddelen

Maar er speelt nog wat anders mee. Op de vakbeurs in Keulen heb ik (niet voor de eerste keer overigens) een prototype elektrisch aangedreven kinderwagen mogen bewonderen. Een soort fietsondersteuning maar dan voor kinderwagens. Ook constateer ik een toenemende tendens in de digitalisering van babyproducten, denk aan babyfoons die je met een app kunt bedienen en waarmee je veel kunt meten en registreren zoals slaapritme, voedingspatroon, verschoonbeurten, kamertemperatuur etc. Dit soort ‘smart nursery’s’ maken het leven van ouders een stuk  gemakkelijker maar er zit een gevaar in. Want leren ouders met al dit techniek nog wel te vertrouwen op hun eigen, ouderlijke intuïtie? In hoeverre kun je vertrouwen op techniek als de veiligheid van je kind in het geding is? Hoe goed je elektrische apparaten namelijk ook test en beveiligt, er kan altijd een storing optreden en techniek kan worden gehackt, dat weten we uit de praktijk.

In hoeverre geven we verantwoordelijkheid uit handen?

Waar het volgens mij om gaat is dat je met de inzet van sommige elektrische apparaten en dus ook vervoersmiddelen iets van de ouderlijke verantwoordelijkheid uit handen geeft. Met een elektrisch aangedreven kinderwagen geef je de besturing een beetje uit handen. Bij een elektrische bolderkar van de kinderopvang dragen ouders niet alleen de verantwoordelijkheid van het vervoer over aan de kinderopvangorganisaties, maar zij vertrouwen ook nog eens op een elektrisch aangedreven vervoermiddel. In hoeverre wil je dat als kinderopvangorganisatie en als ouder? Denk even aan de grote toename van het aantal ongelukken door e-bikers. En kun je deze grote verantwoordelijkheid wel leggen bij een meestal jonge leider of leidster van de kinderopvang? Misschien moet deze vraag ook in het onderzoek worden meegenomen….

foto: site van Stint

Second life toys; nieuw leven voor oude knuffels

second life toy

Het zien van deze aandoenlijke beelden van Second life toys riep verschillende reacties bij mij op. Van bewondering over de mooie beelden, tot: hé wat een slim idee, en daarna direct jezelf afvragen of het wel om een echt bedrijf gaat dat hierachter zit. Dus zocht ik het even uit…Het blijkt te gaan om een Japanse organisatie die meer bewustzijn wil creëren over orgaandonatie. En dat is dus goed gelukt met deze foto’s want je wordt nieuwsgierig om hier meer over te weten te komen! Meer aandacht voor orgaandonatie in Japan is hard nodig. Rond de 14.000 mensen staan op een wachtlijst terwijl er maar 300 per jaar worden geholpen.

Oude knuffels krijgen een nieuw leven

Op de foto’s is goed te zien hoe een oude knuffel een nieuw leven krijgt met een nieuw oortje, pootje, vleugel of slurf van een andere, oude knuffel. Hoe het werkt? Je kunt de organisatie een knuffel doneren die moet worden gered, of juist een knuffel sturen die een ‘orgaandonatie’ nodig heeft. Wel is het nodig om eerst een foto te mailen ter beoordeling… Wat een geslaagde campagne voor een goed doel!

Vliegen met kleine kinderen, soms een beproeving…

vliegen met kleine kinderen, baby
Op een terugvlucht uit Zuid-Europa zat achter ons een gezin bestaande uit vader, moeder en twee kindjes. Direct na het opstijgen begon een van de twee onbedaarlijk te huilen, het jongetje wilde naar zijn moeder. Maar die deed haar ogen dicht en deed alsof ze niets hoorde terwijl de vader wanhopig probeerde zijn kindje tot bedaren te krijgen. Dat lukte niet, het kind bleef drie uur lang krijsen totdat het vliegtuig geland was… Ik weet niet wat ik erger vond: het huilende kind of de moeder die net deed alsof ze niets hoorde. Haar erop aanspreken hielp helaas ook niet. Het gekrijs werkte op onze zenuwen en ook op die van de medepassagiers. Ons vakantiegevoel was even helemaal ‘gone’.

Huilende en schreeuwende kinderen in vliegtuig een van de grootste ergernissen

Eén van de grootste ergernissen is vliegen met kinderen die huilen en schreeuwen, blijkt uit een onderzoek van WeFlyCheap.nl. 40% van de ondervraagde reizigers wil best meer betalen voor een ruimte in het vliegtuig waar geen kleine kinderen zitten. Mensen zijn het getrappel in de rug, gehuil en geren in de gangpaden beu. Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat er ook irritatie is over de manier waarop ouders optreden bij huilende en schreeuwende kinderen. Ze reageren overspannen in dergelijke situaties of zeggen er juist niets van. De ouders zijn vaak oververmoeid als ze op vakantie gaan en hebben, blijkt uit onderzoek, het meest last van reisstress.

Uitgemolken vliegtarieven en krappe zitplaatsen

Volgens mij spelen er twee belangrijke zaken: ten eerste zijn er al ergernissen voordat je het vliegtuig instapt. Doordat de vliegtarieven zo zijn uitgemolken, word je bijna als vee in een vliegtuig vervoerd na doorgaans lange wachtrijen. Je zit in het vliegtuig krap op elkaar gepakt met heel weinig beenruimte en je mag van geluk spreken als je geen trombose oploopt. En dat is niet zo maar een opmerking, een jong familielid van mij is dat dus overkomen. Met een gemiddelde lengte van de Nederlandse man van 184 cm (die van mij is bijna 2 meter) en de vrouw (170 cm) is vliegen geen ontspanning meer. Dan stapelen de irritaties zich snel op als je het vliegtuig instapt! Misschien moeten vliegtuigmaatschappijen eens goed nadenken over aparte gedeeltes voor gezinnen met meer voorzieningen die verder gaan dan het uitdelen van een kleurplaat.
Jonge gezinnen vliegen steeds vaker en steeds verder. En zo’n lange zit is voor veel kleine kinderen en hun ouders een beproeving. Ik zal wel tegen heel wat schenen aanschoppen, maar vraag me in alle eerlijkheid af waar die ontwikkeling vandaan komt. Want als je kinderen zo jong zijn, snappen ze niets van zo’n exotische reis. Het maakt ze geen klap uit of ze op Vlieland in een huisje zitten of in een luxe resort op Thailand. Waarom niet even wachten totdat de kinderen ouder zijn en meer begrijpen? Wij kozen de eerste jaren voor een autovakantie naar een huisje, stacaravan of bungalowtent op niet al te grote afstand van huis. We gingen vroeg van huis en als de kinderen het even niet meer trokken, dan maakten we een tussenstop langs de weg waar wij de benen konden strekken en de kinderen konden spelen. We maakten zelf uit hoever we reden en waar we wilden stoppen. We hadden het zelf in de hand. De verre reizen die we zo graag maakten voordat we kinderen kregen, bewaarden we totdat ze wat groter werden.
Dus ja, hoeveel ik ook van kinderen houd, voor die enkele keer dat ik vlieg ben ik ben bereid om meer te betalen voor een vliegtuigstoel als ik in ruil daarvoor meer rust, ruimte en service kan ontvangen. Dat heet nou vakantie!

Nieuwe generatie kinderen kan niet meer vallen en wordt bijziend

kinderen bewegen te weinig

In mijn kinderjaren, zo rond een jaar of 8, ging ik in de zomerweken altijd naar het Vestingeiland. Vanuit ons huis in Naarden liepen mijn zus en ik gehuld in oude kleding met een hamer, schroevendraaier, zaag en een paar boterhammen in een tasje naar de gracht. Daar stond een trekschuit klaar waar we op klommen en de kapitein (een vader die deze rol als vrijwilliger op zich had genomen) punterde ons over het water naar het eiland toe. Op het eiland vonden we tussen de bomen een berg hout, spijkers, schroeven en ander bouwmateriaal. Het was de bedoeling om daarmee in groepjes een hut te bouwen, het maakte niet uit hoe. We mochten alles zelf bepalen. Ik geloof zelfs dat er een prijs werd uitgeloofd voor de mooiste aan het einde van de week, afgesloten met een kampvuur en zelf broodjes roosteren. Aan het einde van elke dag liepen we scheel van moeheid, van top tot teen vies geworden maar heel voldaan weer terug naar huis. Wij vonden het een geweldig avontuur en we voelden ons stoer, en mijn vader en moeder waren blij dat ze ook even rust had in de vakantieweekjes. Maar vooral: ik bewaar er geweldige herinneringen aan!

Ik moest hieraan denken toen ik een artikel schreef voor ons vakblad BabyWereld over veranderend speelgedrag. Is het dan zo anders? Het antwoord is helaas: ja. Onderzoeken tonen aan dat kinderen steeds minder vrije tijd hebben om te spelen. Ze zitten op school, krijgen huiswerk mee, zitten op bijles, muziekles, sport, toneel of hebben trainingen voor van alles en nog wat. Ouders besteden twee keer zoveel tijd aan het verzorgen, begeleiden en vervoeren van hun kinderen dan dertig jaar geleden, berekende het Sociaal en Cultureel Planbureau.

vestingeiland jaren 70

Junk playground

In 1943 was er een experiment door een Deense landschapsarchitect, Carl Theodor Sørensen. Hij bedacht een ‘junk playground’ op een braak stuk grond in Kopenhagen, met kapotte auto’s en autobanden, stenen en een berg hout. Hier speelden kinderen met een enkele toezichthouder, ze bouwden hutten, klommen in bomen en stookten fikkie. Er waren geen gillende kinderen en vechtpartijen, er werd slechts hier en daar een pleister geplakt. Door dit grote succes werden ook in andere Europese steden zulke speelplekken opgezet. Zie de video hieronder gemaakt in de jaren 60 in Londen.
Helaas waren er ook tegenstanders, de plekken zouden gevaarlijk zijn, de playgrounds waren natuurlijk niet om aan te zien en er kwamen in de jaren 80 steeds meer veiligheidsvoorschriften. En wat ook meespeelde: er werd geld verdiend aan het inrichten van nette speelpleintjes met saaie glijbanen, wipkippen en rubberen tegels om valpartijen te verzachten.

Fysiek en mentaal sterker worden

Gelukkig is er opnieuw belangstelling voor het idee van de junk playground, vooral in grote steden. Want onderzoek toont aan dat vrij en risiconemend speelgedrag juist goed is voor kinderen. Ze worden er fysiek en mentaal een stuk sterker van. Kinderen leren zelf na te denken, risico’s te nemen, samen te werken en belangrijk: voor zichzelf op te komen. We moeten als ouder minder sturen, maar kinderen juist veel vrijheid geven om te spelen en te ontdekken in een niet al te gecultiveerde omgeving.
Dat geldt ook voor baby’s, in het drukke, werkzame leven van hun ouders zitten ze te vaak en te lang vast in (auto)zitjes en krijgen ze voorgekauwd speelgoed. Voor baby’s is het juist belangrijk om via verkenning hun zintuigen te ontwikkelen, en daarvoor moet je vrij kunnen bewegen, dus meer tummytime op een speelkleed!

Screenmedia verdringt traditioneel speelgoed

Speelgedrag is ook veranderd door de opkomst van screenmedia. Deze lijkt het gewone speelgoed steeds meer te gaan verdringen. Baby’s vanaf 4 maanden gebruiken al tablets, tweejarigen kijken al een uur per dag naar een schermpje, vijf- en zesjarigen soms al 3 uur per dag. Dat kinderen met nieuwe media om leren gaan is prima, sommige beweren zelfs dat kinderen daar intelligenter van worden, maar dat is niet bewezen. Kinderen kunnen dus geweldig goed swipen, maar met blokken bouwen kunnen ze bijna niet meer.
Een Canadees onderzoek toont aan dat te veel schermpjes kijken een grotere kans geeft op een ontwikkelingsachterstand in praten. Een ander onderzoek laat zien dat kinderen daarnaast bijziendheid ontwikkelen. Door het veelvuldig binnen zitten kunnen kinderen ook niet meer goed vallen, ze hebben er eenvoudig de motoriek niet meer voor. En wat doen wij? In plaats van nadenken over hoe we onze kinderen weer gezond kunnen laten spelen waarbij ze zichzelf goed kunnen ontwikkelen krijgen ouders en scholen een ‘valtraining aangeboden’. Daar word ik wel een beetje droevig van, ik wens ieder kind een periode Vestingeiland toe! (dit evenement bestaat gelukkig nog steeds!)

Foto boven: Shoots by Laura
Foto midden: Vestingeiland.nl jaren
70

Hip en veilig zonnen met de nieuwste UV zwemkleding voor baby en kind

laessig zwemkledingHere comes the sun! UV zwemkleding ziet er niet alleen heel goed uit, het beschermt je kind ook tegen de schadelijke zonnestralen en helpt daarmee huidkanker voorkomen. Maak kennis met de nieuwste zwemkleding en zonnebrillen voor kleine jongens en meisjes! (foto hierboven: Laessig)

Waarom uv zwemkleding?

Volgens deskundigen zou ieder kind een beschermend UV pakje moeten dragen als deze de zon ingaat, want insmeren is niet toereikend meer. In landen met veel zonuren zoals Australië, is UV kleding zo’n beetje uitgevonden. De reden: hier wonen veel mensen met een lichte huid, maar die is helemaal niet geschikt voor de krachtige zonnestralen daar. Maar ook in West-Europa hebben we steeds meer te maken met de negatieve effecten van de zon gezien de stijging van het aantal huidkanker gevallen.

Voorkom huidkanker bij kinderen

Eén op de vier Nederlanders loopt het gevaar op huidkanker. De schade ontstaat al in de kinderjaren. Wat gebeurt er namelijk: de huidcellen van kinderen van nul tot acht jaar zijn heel kwetsbaar. Verbrandt hun huid dan ontstaan er een soort littekens die ze hun hele leven meedragen. En hoe meer littekentjes, hoe groter de kans op huidkanker op latere leeftijd. Naast goed insmeren met zonnebrand met een hoge factor is UV kleding voor baby’s en kinderen eigenlijk een must. En waarom zou je dat niet doen, de swimwear ziet er tegenwoordig geweldig uit en kinderen kunnen zich er vrij in bewegen.

Soorten UV kleding

Voor kinderen zijn er diverse kledingstukken waarmee kinderen naar hartenlust in de zon, in het strand, bij het zwembad of gewoon bij jou in de achtertuin kan spelen. Zoals een uv shirt, baby badpak, badpak voor je kind, bikini, zwembroek, zwempak en zwemshort. Uiteraard is deze swimwear gemaakt van UV beschermende stof. Meestal beschermt deze badkleding tot factor 50+ (of SPF 50), dat betekent dat de huid die met deze stof is afgedekt 97,5% van de zonnestralen tegenhoudt.
De meeste kledingstukken beschermen tegen UVA en UVB stralen. UVA is verantwoordelijk voor de huidveroudering (de A staat voor Aging), terwijl UVB stralen zorgen voor verbranding (B staat voor Burning). Veel zonnebrandcremes beschermen slechts tegen een bepaald soort straling. Hieronder een greep uit UV zwemkleding merken en hun nieuwste collectie:

Aloha Ammehoela!

Ammehoela komt met een leuke collectie swimwear die uiteraard beschermt tegen UV stralen. De tropische printjes in felle kleurtjes springen plezierig in het oog!

ammehoela uv zwemkleding

Snapperrock lemon collectie

De nieuwe Snapperrock collectie beschermt met UV50+, draagt comfortabel en ziet er leuk uit! Wij vinden deze lemon collectie erg fris: zomerse print met citroentjes.

snapperrock uv zwemkleding

Splash and Fun van Laessig

Laessig heeft een grote zwemcollectie bestaande uit zwemluiers, zwempakjes met handige rits, badpakjes, tankini’s, boardshoarts, zonnehoedjes, poncho’s, sandaaltjes en zonnebrillen. Alle items biedenuiteraard UV50+ bescherming.

laessig uv zwemkleding

Zoocchini zomerse zwempret

Ieder Zoocchini setje bestaat uit een zwemluier met een bijbehorend zonnehoedje uitgevoerd in een vrolijk dierenthema. Ze zijn gemakkelijk mee te nemen en sluiten door het elastiek bij de bovenbeentjes prima aan. Zoocchini badgoed is een milieuvriendelijk alternatief voor de wegwerpluier. Na gebruik is schoonspoelen en laten drogen in de zon voldoende.

zoocchini

Beach and Bandits

Leuke beachwear uit Nederland met ijsjesprints, prints met grappige kwallen en ananassen met zonnebrillen in mooie pastellen vind je bij Beach & Bandits. Er zijn zwempakjes met korte en lange mouw, korte en lange broekspijpen, t-shirts etc.

beach and bandits

Zwemkleding van iplay

De zwemluiers van i play zijn gemaakt van een gepatenteerd systeem dat uit drie lagen stof bestaat; de eerste laag trekt vocht aan. De tweede laag werkt absorberend en de derde laag is waterproof. Maar er zijn ook shirtjes met korte en lange mouwen, shortjes en hoedjes die met het kind meegroeien.

iplay uv zwemkleding

IZIPIZI

Vergeet ook baby’s oogjes niet! Dit hippe Franse merk heeft na de introductie van de juniorcollectie ook een serie brilletjes voor baby’s en peuters. Kleurrijk en stijlvol en uiteraard met 100% UV protectie!

izipizi zonnebrillen

BabyBanz

BabyBanz en KidzBanz zijn uitgerust met een zacht en comfortabel neusstukje dat ervoor zorgt dat de bril iets verder van de wimpers af staat voor een beter draagcomfort. Deze brillen zijn gemaakt van bijna onbreekbaar polycarbonaat en de lenzen bieden optimale bescherming. Nog leuker zijn deze retro uitvoeringen in zwart of wit:

babybanz retro zonnebrillen

Babiators

De navigators en aviators van dit Amerikaanse label zijn leuke en stijlvolle zonnebrillen in kinderformaat. De frames zijn praktisch onbreekbaar want ze zijn gemaakt van duurzaam en flexibel rubber. We hebben veel kinderen van Amerikaanse stijliconen met deze Babiators in de media gezien…

babiators zonnebrillen

Duukies beachsocks

Ik trok mijn kinderen altijd sokjes of surfschoentjes aan maar dit werkt veel beter: Duukies Beachsocks beschermen de tere voetjes te beschermen tegen ruwe zwembadvloeren, hete stranden en gemene steentjes. Ze zijn eenvoudig aan te trekken en kunnen als ze nat zijn gewoon aanblijven want ze drogen net zo snel als badkleding.

duukies beachsocks