Categorie: Beurzen en belevenissen

Wat we misschien van het ongeluk met de Stint kunnen leren

stint, elekrische bolderwagen
Leuke kindjes in een elektrische bolderwagen met wapperende haartjes, blije gezichtjes en een leidster staand aan het stuur. Dat is wat ik van de Stint wist tot het vreselijke ongeluk in Oss. Met mijn interesse voor kinderwagens en kindervervoer ben ik wat gaan opzoeken. De Stint is een beetje een kruising tussen een bolderkar, bakfiets en een Segway en is ontworpen voor het vervoer van kinderen van school naar de kinderopvang (BSO). Voor deze korte ritjes werden voorheen busjes ingezet. Twee vindingrijke Nederlanders: Edwin Renzen en Peter Noorlander ontwikkelden samen de Stint, geschikt voor 6 tot 8 kinderen met een toegestane elektrische ondersteuning van 250 Watt, maximaal zo’n 17 kilometer per uur. Renzen geeft aan dat de Stint juist is ontworpen om het vervoer van kinderen veiliger te maken. Hij wilde juist een oplossing bedenken voor het dure vervoer van busjes die vaak tot drukke en onoverzichtelijke situaties bij de scholen zorgen. Een mooi ontwerp en een mooie gedachte. Maar na een vreselijk ongeval in Oss waarbij een kinderopvangleidster met vijf kinderen in deze elektrische bolderkar tegen een trein reed waarna vier kinderen zijn overleden en een vijfde kind en leidster zwaargewond raakten, ligt de Stint onder vuur.

Bijzondere bromfiets

De Stint is goedgekeurd door de Rijksdienst Wegverkeer en de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid en werd ingedeeld in de categorie ‘bijzondere bromfiets’ door de minister van Infrastructuur en Milieu. Inmiddels rijden er bijna 3000 Stints in Nederland rond. Ondanks het streven de Stint zo veilig mogelijk te maken en eenvoudig door een leidster kan worden bestuurd, heeft dit noodlottige ongeval plaatsgevonden. Hoe is dat mogelijk? Er loopt momenteel een onderzoek en dat is hard nodig, tot de uitslag bekend is, laten veel kinderopvangcentra dit vervoermiddel liever op stal staan. De leidster heeft geroepen dat ze niet meer kon remmen. Lag het aan het remmechanisme? Heeft het te maken met de elektromagnetische straling van de spoorweginstallatie? Er zijn namelijk meer storingsmeldingen geweest als het vervoermiddel in de buurt van een spoorweg kwam. Eén ding is duidelijk: ze had er geen controle meer over en dat is ronduit beangstigend.

Heupgordel versus vijfpuntsharnas, geen helm

Wat mij verder opviel is dat kinderen in een elektrische bolderwagen op een bankje in een open kuip zitten, zonder helm met een enkel heupgordeltje. Even ter vergelijk: kinderen in een kinderwagen (wandelloopsnelheid 5 km per uur) zitten in een vijfpuntsharnas. Deze kinderen zijn dan wel jonger, maar het is toch een groot verschil. Niet dat dit had kunnen helpen bij dit gruwelijke treinongeluk, maar misschien wel als er op een kruispunt wat gebeurt. En als de Stint valt in de categorie bromfiets, waarom is het gebruik van een helm dan niet verplicht? Zijn er botsproeven bekend? Misschien is het een goed idee om wat voor- en zijwaartse botsproeven te doen met verschillende snelheden om te kijken wat er verbeterd kan worden. Het gaat tenslotte om de levens van jonge kinderen!

Wel of niet vertrouwen op elektrische vervoermiddelen

Maar er speelt nog wat anders mee. Op de vakbeurs in Keulen heb ik (niet voor de eerste keer overigens) een prototype elektrisch aangedreven kinderwagen mogen bewonderen. Een soort fietsondersteuning maar dan voor kinderwagens. Ook constateer ik een toenemende tendens in de digitalisering van babyproducten, denk aan babyfoons die je met een app kunt bedienen en waarmee je veel kunt meten en registreren zoals slaapritme, voedingspatroon, verschoonbeurten, kamertemperatuur etc. Dit soort ‘smart nursery’s’ maken het leven van ouders een stuk  gemakkelijker maar er zit een gevaar in. Want leren ouders met al dit techniek nog wel te vertrouwen op hun eigen, ouderlijke intuïtie? In hoeverre kun je vertrouwen op techniek als de veiligheid van je kind in het geding is? Hoe goed je elektrische apparaten namelijk ook test en beveiligt, er kan altijd een storing optreden en techniek kan worden gehackt, dat weten we uit de praktijk.

In hoeverre geven we verantwoordelijkheid uit handen?

Waar het volgens mij om gaat is dat je met de inzet van sommige elektrische apparaten en dus ook vervoersmiddelen iets van de ouderlijke verantwoordelijkheid uit handen geeft. Met een elektrisch aangedreven kinderwagen geef je de besturing een beetje uit handen. Bij een elektrische bolderkar van de kinderopvang dragen ouders niet alleen de verantwoordelijkheid van het vervoer over aan de kinderopvangorganisaties, maar zij vertrouwen ook nog eens op een elektrisch aangedreven vervoermiddel. In hoeverre wil je dat als kinderopvangorganisatie en als ouder? Denk even aan de grote toename van het aantal ongelukken door e-bikers. En kun je deze grote verantwoordelijkheid wel leggen bij een meestal jonge leider of leidster van de kinderopvang? Misschien moet deze vraag ook in het onderzoek worden meegenomen….

foto: site van Stint

Kind + Jugend: overweldigend met 24/7 rush hour

kind und jugend 2017Tussen de journalisten tijdens de Baby Innovation Award uitreiking

Kind + Jugend was bruisend, overweldigend, vernieuwend en informatief! Dit jaar was het bezoek aan Kind + Jugend anders dan anders. Anders omdat deze toch al grote beurs nog groter is geworden met een extra hal 4 waarmee het totale beursoppervlakte uitkomt op maar liefst 110.000 vierkante meters. De nieuwe hal was te bereiken via hal 10 of via de buitenzijde richting ingang west. Voor mij betekende dit dat ik nu 6 hallen door moest lopen voor gemaakte afspraken, interviews en het spotten van bijzondere producten. En dat is veel, eigenlijk te veel. Het beursboekje wordt ieder jaar voller en dikker, maar ligt steeds vaker werkloos op de bodem van mijn trolley. De app en de plattegronden helpen me gelukkig met gericht zoeken dus verdwaald ben ik niet. Maar tijd om iedereen te spreken en alle gangen door te lopen om bijzondere nieuwe producten te vinden is er helaas niet meer.

Hoe managen bezoekers dit, vraag ik me af? De organisatie heeft in alle hallen wel een aantal grote merken weten te positioneren voor een goede loop in de gangen. Meer vierkante meters betekent meer standruimte, dit jaar namen 1232 exposanten deel, een plus van 5%. Dat is zakelijk gezien natuurlijk prima maar uit het laatste slotbericht blijkt dat de bezoekersaantallen slechts met een kleine 2% zijn gestegen. Meer vierkante meters betekent niet: meer bezoekers.
De meeste bezoekers bezoeken de beurs gemiddeld twee dagen, volgens mij zijn de donderdag en vrijdag favoriet. Omdat het onmogelijk wordt om alles te zien, moet je als retailer keuzes maken. En dan wordt er merendeels gekozen voor grote merken, heb ik gemerkt. Ik sprak standhouders in het midden van hal 11.3, die het al 2 dagen erg rustig hadden, ondanks Cybex als grote publiekstrekker in deze hal. Dat is jammer te horen, want beursdeelname is toch een fikse investering.

En zo ontstaat een situatie waarbij er steeds minder tijd is om even te zitten en bij te praten, ofwel ‘face to face’ contact hebben, en dat is tenslotte doelstelling nummer één van een vakbeurs. Daarnaast wil je als leverancier natuurlijk uitleg geven over producten, nieuwe artikelen presenteren (dat waren er veel dit jaar!) en orders noteren. Ook daarvoor ontstaat steeds minder tijd.

Kind und Jugend 2017: betere verdeling van productgroepen

Anders was deze beurs ook als we naar de productgroepenindeling kijken; dit jaar een duidelijke verbetering! Geen mix en match meer van verschillende producten, maar productgroepen die doelgericht bij elkaar waren geplaatst. Dat maakt het voor een bezoeker wat makkelijker zoeken en vinden. In hal 10.1 trof ik bijvoorbeeld zeer enthousiaste Nederlandse merken op het gebied van babykamers en aankleding. Merken als Coming Kids, Little Dutch, Baby’s Only, Koeka, etc. stonden allemaal bij elkaar in de buurt en de stands waren met veel zorg aangekleed, een geweldige promotie voor Dutch Design!

Mijn sleehakken verving ik de tweede dag door sneakers, want als bezoeker loop je hier ongelooflijk veel kilometers. Het wordt tijd voor een stappenteller volgend jaar. Het is me dit jaar helaas niet gelukt om iedereen even te spreken, dus als ik een van jullie heb gemist, sorry daarvoor!
Hierbij nog een aantal highlights en een filmpje met een impressie van de eerste beursdag! In het volgende nummer van BabyWereld en op deze site volgt uiteraard meer productnieuws!

 

Thule SleekPeter Steketee en Marcel de Visser presenteren Thule Sleek

babybjorn kind und jugendBabypower! nieuwe kleurstellingen bij Irene Mols van Baby Björn

little dutchAd en Rinke van Little Dutch zijn blij dat hun nieuwe behang- en verflijn zo goed ontvangen wordt!

Difrax’s nieuwe samenwerking met Nijntje! Vivienne van Eijkelenborg en Caja Demeris

Rachelle van den Broek van Mutsy legt de nieuwe Mutsy Nio haarfijn uit

Leuke cadeautjes voor de feestdagen: Milestone’s ‘Baby’s first Christmas cards’ en ‘Keepsake ornament’

‘May the force be with you’: de StarWars uitvoering voor Maxi-Cosi Rodi collectie trok veel bekijks

kind und jugend maxi cosiJudith van Sambeek en Ingmar v.d. Berg in het Maxi-Cosi kinderwagenpark met Nova, Adorra, Laika en Zelia!

joolz kind und jugendJoolz introduceert nieuwe Hub kinderwagen en deze bekleding met ‘glow in the dark’ stiksels

proud mama kind und jugendBijzondere blingbling kettingen voor alle mama’s to be bij Proud Mama

Bekijk de video!

Overbelaste opa’s en oma’s

overbelaste opa en omaHet regelen van opvang of oppas als je wilt blijven werken is in veel gezinnen toch wel een dingetje. Bij de geboorte van mijn oudste gaven mijn ouders min of meer aan dat ze af en toe wilden oppassen en natuurlijk bij nood, maar niet structureel. In die tijd namen mijn ouders nog volop deel aan het arbeidsleven, dus logisch maar ook jammer.
Dus bracht ik mijn kinderen naar kinderdagverblijf. In die tijd waren er giga wachttijden en mijn hele salaris ging zo’n beetje op aan de kinderopvang, maar ja, ik wilde het contact met de arbeidsmarkt niet verliezen en mezelf blijven ontwikkelen.
Wat was ik jaloers op vriendinnen die de luxe hadden dat hun moeder iedere week een of meer dagen kwamen helpen! Er was zelfs een moeder bij mij in de buurt met een vader had die elke week een paar dagen op haar baby’s (een tweeling!) en peuter kwam passen!
Het lijkt vanzelfsprekend om je ouders te vragen om een of meer dagen op je kinderen te passen als je weer gaat werken. Toch trekt Angela Maas, hoogleraar vrouwencardiologie verbonden aan het Radboud UMC in Nijmegen, aan de bel. Wat is er aan de hand? Ze ziet steeds vaker overspannen en huilende opa’s en oma’s in de spreekkamer met een hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. Allemaal veroorzaakt door de stress voor het zorgen van de kleinkinderen. Er zijn opa’s en oma’s die om half 5 ‘s morgens in de auto stappen om voor de files uit op tijd aan te komen om een dag op hun kleinkind te passen. Zo worden we natuurlijk niet gezond oud. Opa’s en oma’s moeten leren grenzen stellen, stelt ze, maar niet iedereen durft nee te zeggen tegen de kinderen. Daar moeten kinderen rekening mee houden. Er is vaak te weinig oog voor ouder wordende opa’s en oma’s die niet meer zo flexibel zijn als vroeger. Bovendien: een gezin stichten is allereerst de verantwoordelijkheid van de ouders en niet van de grootouders.

Terwijl ik dit schrijf herinner ik me de vakantieperiodes. Voor mijn werk was het altijd tobben in de maand augustus, ik als zelfstandig ondernemer knetterdruk aan het werk om een deadline te halen en onze oppasmoeder (die vanaf de basisschool regelmatig op onze kinderen paste) ging helaas altijd precies in die maand op vakantie. We losten het op door ouderschapsverlofdagen van manlief op te nemen en opa’s en oma’s in te schakelen. Onze jongetjes logeerden daarom een kleine week bij mijn ouders en de week erna bij mijn schoonouders. Ze deden het met plezier, maar waren ook altijd blij als we ze weer ophaalden. Onze ouders gaven eerlijk toe het ook heel intensief te vinden!

foto: Opa Bert met kleinzoon Tijmen (privébezit)

NK Speen Spugen

nk speen spugenVorig jaar hoorden we dat er ergens in Duitsland een wedstrijd speenspugen was gehouden en we bedachten op de redactie direct; daar moeten we wat mee doen! En waar ik dit idee ook toetste, bij ons op kantoor, bij vrienden, familie, en bij het team van de Negenmaandenbeurs, iedereen was razend enthousiast. Maar hoe ga je zo’n wedstrijd NK Speen Spugen in korte tijd opzetten? Eerst moesten we proberen een sponsor te vinden die hier wat in zag. Ik had me ingesteld op een flinke belronde maar het was al raak bij het eerste belletje. Difrax was direct enthousiast en meer dan bereid om spenen en prijzen ter beschikking te stellen. Het mooie is dat Difrax dit jaar zijn 50 jarig bestaan viert met een Difrax Gold Edition, dus dat sluit prachtig aan. Difrax stelt iedere dag een Difrax Gold pakket voor de dagwinnaar ter beschikking en de winnaar van het NK SpeenSpugen mag bij Difrax online voor 250 euro komen shoppen! Hoe leuk is dat!
Difrax gold edition 1

Hoe lang moet de baan voor NK SpeenSpugen worden?

Nu nog snel de standbouwer gebeld, want er moest een baan op de grond worden gemaakt met maataanduiding. Om een beetje een idee te krijgen voor de lengte van de baan had ik zelf al een paar keer geprobeerd een speen zo ver mogelijk uit te spugen en ik gebruikte daarvoor natuurlijk al mijn longinhoud. Ik rondde de afstand flink naar boven af en gaf dit aan de standhouder door. Geen probleem, was het antwoord, hij ging ermee aan de slag.
Voor de zekerheid vroeg ik manlief een paar dagen later ook een poging te wagen. Tja, en deze waterpoloër heeft nog veel meer longinhoud en kwam echt een giga stuk verder dan ik…. oeps! De baan moest worden verlengd, dus snel de standbouwer gebeld. Hij was ‘not amused’ want de baan was al af maar hij wist er gelukkig een oplossing voor.
Daarna met collega een online communicatieplan gemaakt, beachflags en flyers besteld en om te voorkomen dat het een te natte boel wordt, ook maar snel een Swiffer gescoord om de baan schoon te houden. En ik beloof je: je krijgt bij ons alleen maar een hygiënisch schoongemaakte speen! Kom je ook een poging wagen? We staan in hal 9 op het Baby Innovatieplein!

Verslag kleine fabriek

Dit jaar bezoek ik de kleine fabriek in de Amstelhal aan de noordzijde van Amsterdam RAI. Parkeren kan voor de deur, dus ik ben snel binnen. Ik maak kennis met de nieuwe babykledinglijn van Shoesme, bekend van de kinderschoentjes. Het maken van kleding is voor hun een logische stap, wordt me verteld, want ze ontwerpen schoentjes met het geklede kind voor ogen. Tumble ‘n Dry brengt nu voor het eerst een Zero collectie voor baby’s tot en met maat 74. Ze betitelen deze collectie als trendy, draagbaar en aantrekkelijk geprijsd. Babylabel Gymp staat bekend om zijn zachte pastellen maar gooit het nu over een andere boeg en met succes, de zwart-witte collectie babykleding slaat goed aan bij het publiek. Bij Bunnies zien we nieuwe schoentjes en stoere booties met glimmende materialen. Petit Villain biedt prachtige babyrompers gemaakt van organisch katoen, verpakt per twee in pasteltinten. Bij Maguari vinden we een prachtig nieuw merk: Nanami. Mooi gestileerd beddengoed en textiel voor de babykamer met Scandinavische en Japanse invloeden. Bij Snoozebaby vinden we dekentjes van gebreid katoen in unikleur met een mooi kleurenverloop en een nieuwe babytextiel lijn. Bij Proudmama spotten we mama sieraden in rozegoud. En maken we nog een praatje bij Fresk die naast babytextiel nu ook koffertjes, stappelblokken en een bijzondere map hebben gemaakt om de mooiste tekeningen in te bewaren. Erg fraai. Tussendoor wonen we nog de lezing van Fiona Coleman over kleurentrends voor kinderkleding bij en dan is het alweer 5 uur, tijd voor een borrel voor de exposanten en voor mij tijd om naar huis te gaan! Hieronder een foto impressie van het babynieuws, leuk om te bekijken!

tumble n dry
tumble n dry
snoozebaby
snoozebaby
proud mama
proud mama
nanami
nanami
mertex
mertex
gymp
gymp
fresk
fresk
easy peasy
easy peasy
cottonbaby
cottonbaby
bunnies
bunnies
aden anais
aden anais